Зарим хүмүүст хэзээ өр тавьснаа санадаггүй ч сэтгэлийн мухарт нэг зүйл хоосроод л байдаг даа. Магадгүй энэ насны биш хэдэн төрлийн өмнөх явдал байхыг таашгүй. Шалтгаан хаана үүсч хаана төгсөхийг мэдэхгүй учраас сэтгэлд нэг тийм ЗАЙ яваад байдаг биз. Тэр сэтгэлд оршигч ЗАЙ хэзээ дүүрч цайрахыг хэлэх аргагүй. Цайрч дүүрэлгүй дараагийн цаг хугацаанд өвлөгдөж ч болох юм. Гэтэл миний хэзээ аль төрөлдөө тавьсан юм, бүү мэд. Тийм СЭТГЭЛИЙН ӨР-ЗАЙ арай л их санагдах болов.

Олон хүнд тийм сэтгэлийн өртэй амьдрах сайхан ч юм шиг эсвэл хийсэн ҮЙЛИЙН ҮР ч юм шиг санагдана. Сэтгэл зүрхтэй, тэр нь гал халуунаар цохилдог бол хүн бүхэнд хэзээ тавьсан нь мэдэхгүй СЭТГЭЛИЙН ӨР буй гэдэгт би итгэдэг.

Үүнийг үл үгүүлэхийн учир...

Зарим хүмүүс Б.Ринчен гуайг “БИЛГҮҮН НОМЧ” гэж өргөмжлөх нь бий. Үнэхээр билгүүнтэй хүн байсныг монгол даяараа төдийгүй соёлт хүн төрөлхтөн зах зухаасаа мэднэ. ХХ зууны хорвоод түүн шиг дуулиантай, нэр суутай, хэл амтай амьдарсан нь даанч цөөхөн. Ёстой л “мундахгүй эрдмийг сурахад нас даанч богино, мунхагуудын дунд суухад нас даанч урт” гэдэг чухал мэргэн үгээ аргагүй арга барагдахдаа хэлсэн байх гэж би санадаг юм.

Бас “Би цэцэрлэг бүлгээ. Цэцэглэгтээ сэтгэлийн яруу цэцгийг энхрийлэн ургуулнам билээ. Хүмүүсийн нүднээ үл үзэгдэх арвис илбийн тунгалаг өнгөт сэтгэлийнхээ цэцгийг төрсөн нутгийнхаа алтан наранд ээлгэж, долгилогч зүрхнийхээ халуухан цусаар тордон ургууллаа, би”