Алслагдсан, далайд гарцгүй Монгол Улсад өнгөрсөн долоо хоногт ОХУ-ын Ерөнхийлөгч Владимир Путин айлчилсан билээ. Олон улсын эрүүгийн шүүхээс түүнийг баривчлах шийдвэр гаргасан ч Монгол Улс Путиныг Монголын нутаг дэвсгэрт хөл тавьж байхад нь баривчлах боломжгүй буюу түүнийг баривчлахыг хүсээгүй.
Орос, Хятад гэсэн хоёр том гүрний дунд оршдог Монгол Улс газарзүйн хувьд ээдрээтэй ч гадаад бодлогоо тэнцвэртэй байлгасаар ирсэн бөгөөд аль алинтай нь сайн харилцаатай байх зарчмыг баримталсаар ирсэн. Гэсэн хэдий ч дэлхийн геополитикийн нөхцөл байдал өөрчлөгдөхийн хэрээр, ялангуяа Оросын Украин дахь дайны дараа энэхүү гадаад бодлогын тэнцвэржүүлэх үйлдэл илүү аюултай болж байна.
Монгол Улс ОУЭШ-ийн гишүүний хувьд Путиныг баривчлах тушаалыг биелүүлэх үүрэгтэй. Гэтэл цаг нь ирэхэд Улаанбаатар гараа хумхисан. Монгол Улсын нефтийн 95 хувь, цахилгаан эрчим хүчний багагүй хувь Оросоос хараат. Өвлийн улиралд хасах 40 хэм хүрч хүйтэрдэг энэ улсад цахилгаан эрчим хүчний хангамж алдагдах нь том эрсдэлтэй.
Монголын хувьд төвийг сахих нь зүгээр нэг бодлого биш, энэ бол амьд үлдэх стратеги юм. Эдийн засаг, соёлын өргөн харилцаатай, түүхэн хоёр том гүрний дунд хавчуулагдсан Монгол Улс аль нэг талд орохоос татгалзаж байгаа нь дипломат харилцаатай адил өөрийгөө хамгаалах зорилготой юм. Гэсэн хэдий ч Монголын тэнцвэржүүлэх, төвийг сахих үйл ажиллагаа улам бүр тогтворгүй болж байна. АНУ тэргүүтэй барууны орнууд Москвагийн эсрэг үг хэллэг, үйлдлээ эрчимжүүлж байгаа энэ үед Монгол барууны хуаранд бүрэн харьяалагдахаас татгалзаж байгаа нь шүүмжлэл дагуулж байна. Тухайлбал, Украины Гадаад хэргийн яам Монгол Улс Путиныг баривчлаагүйг буруутгаж, ОУЭШ болон олон улсын эрүүгийн эрх зүйн тогтолцоонд хүнд цохилт болсон гэж дүгнэсэн. Улаанбаатар Путиныг алгаа дэлгэн угтсан нь олон улсын хэм хэмжээнээс урвасан мэт санагдаж болох ч Монгол Улсын үүднээс авч үзвэл энэ нь хүчирхэг хөршийнхөө аль нэгийг өдөөн хатгахгүй гэсэн тооцоотой алхам юм.
