“Миний хүү хөдөө очоод томоотой байгаарай. Ээж нь ирэхэд чинь хашаатай болчихсон байна аа” хэмээн таван настай хүүгээ үдэж буй бүсгүй бол энэ удаагийн #Гудамж цувралын эзэн. Манай улсад 69,132 өрх толгойлсон эх байдаг. Тэдний нэг нь энэ удаагийн түүх бүтээгч.

...Манайх хөдөө амьдардаг ч сүүтэй цай уух нь цөөн тийм л айл байлаа. Мал гээд байх зүйлгүй. Аав ажилгүй, ээж сумын төвийн худагт ус түгээгч. Тэдний ганц найдвар нь би. Багаасаа л сумын бүхий л уралдаан тэмцээнд орж, чадахаас чадахгүй хүртэл явна. Онгирсондоо ч биш. Сурлагын хувьд манай суманд надтай барьцах, дээр гарах гэж уралдах хүүхэд байдаггүй байсан юм. Хүн бүр л магтана. Ээж ч баярлаж, час хийсэн мэргэжилтэй төмөр хадагтай болох нь л гэнэ. Гэхдээ арванхоёрдугаар ангид орох хүртэл. Миний өдөр бүрийн маршрут сургууль, гэр, заалнаас хэтрэхгүй. Өглөө хичээлдээ суугаад өдөр нь бэлтгэлдээ явж, орой нь гэртээ харих гэх зэргээр. Харин энэ маршрут төгсөх жилд өөрчлөгдөж эхэлсэн. Шалтгаан нь доод ангийн хүүхэд. Одоо ч залуу болсон байх. Бид сагсны нэг бэлтгэлд явдаг байсан юм. Нэгэнтэйгээ тэгж их дотно биш. Бэлтгэл дээр таардаг байсан төдий. Хичээл эхлээд удаагүй арваннэгдүгээр сарын долоо хоногийн амралтаар аймагт тэмцээн болоход хамт явцгаасан. Манайх зоондоо тэр тэмцээнд түрүүлэх хэмжээний хоёр сумын сурагчидтай хуваарилагдчихсан нэлээд айдастай байлаа. Гэхдээ азаар хоёуланд нь хожчихсон. Тэгсэн хожсон, хожигдсон хоёр хоорондоо тэмцээн дуусаад яагаад ч юм маргаж билээ. Тэр дунд нь багийн ахлагч нэртэй би явж байсан юм. Удалгүй өнөө доод ангийн хүүхэд гарч ирж намайг аваад өөр тийшээ тайвшруулахаар холдлоо. Тэгж явахдаа яагаад уурлаад байдаг байна, хожигдож сураагүй юмнууд гээд л ярьж гарлаа. Маргаашаас нь сургууль, бэлтгэл гээд байнга уулзсаар нэг мэдсэн хайртай, дуртай дээрээ тулчихсан явсан. Би анх удаа үерхэж үзэж байгаа нь энэ. Гэрээс холддоггүй хүүхэд чинь маршрут нь өөрчлөгдөж, оройтох нь ихсэж, найзындаа үе үе хонодог болов. Хүүхдийн гэнэн мөрөөдлөөр гэрлэнэ гээд байнга л хамт байх гэж байгаа юм зайлуул. Сүүлдээ гарж орох нь ихсэж цагдуулаад, түүндээ их л дургүйлхэж том болчихсон байхад гээд хаалга савах нь холгүй. Харин тухайн жилийн Цагаан сар нэгдүгээр сард болж байсан юм. Тэр үед л цагдуулаад гэртээ байх нь яав гэж бодоход хүрсэн. Ингээд л 18 настайдаа ээж болчихсон. Амьдрал гээд байгаа руу нь тийм ч дуртай орсонгүй. Нэгэнт л төрнө гэчихсэн болохоор аав, ээж төрдөө л гэсэн. Гэхдээ араа өөрөө даагаарай гэж билээ.