Нарны аймгийн хамгийн том гарагууд болох Бархасбадь болон Санчир гарагийн давхцал тохиов. Дөрвөн зуун жилд ганц тохиох сансар огторгуйн энэхүү гайхамшигт үзэгдлийг нүдээр харахгүй ч, тухайн цаг үеийнхээ  гэрч болно гэдэг маш том аз завшаан билээ.

Удтал хүлээж, сайтар дулаалсны эцэст шөнийн 01:00 цагийг дөхүүлэн гэрээсээ гарч, тэнгэр өөд ширтэв. Бархасбадь, Санчир байтугай шинийн 7-ны сар арай чүү үзэгдэх аж. Бүтэн хоёр долоо хоног догдлон хүлээсэн гайхамшгийг харах мөч талаар болох нь тэр. Тэнгэрт ядаж нэг ч од үл харагдах шалтгааныг утаанаас хайлаа. Ингээд “Сайжруулсан түлшний хоёр үйлдвэр барьсан хайран мөнгө. Ер нь манай төрд толгой байна уу?” гэхчлэн баахан стресстсээр гэрийн зүг алхав.

Өглөө нь ажилдаа явахаар машинаа халаах зуур цас хаялж эхлэв. Уучлаарай, урд шөнө гайхамшгийг харах завшаан үгүй болсон нь утаанаас бус цас хаях гээд үүл хуралдсаных байжээ. Унтахаасаа өмнө “утаа дэндлээ!” гэж пост оруулснаа санаж, ичсэндээ эргэж устгав. Үнэхээр “орк” үйлдэл. Гэхдээ хамгийн гол нь миний тухайн үеийн сэтгэл хөдлөл, өнгөц дүгнэлтээрээ бичсэн пост хэчнээн олон хүнийг бухимдуулж, хэр олон хүнд буруу сэтгэгдэл төрүүлсэн бол гэдгийг бодох тусам өдөржин гэмшив. Залуу хүний хувьд үнэтэй бөгөөд том сургамж авлаа. Алдаагаа давтахгүй байх нь чухал. Гэхдээ л энэ өвөл утаа арай жаахан нэмэгдсэн үү, үгүй юү? Нийслэлчүүд хөл хорионд гэртээ суухаар галлагаа нэмэгдэж, утаа ихсэв үү гэчихвэл дахиад л өнгөц дүгнэлт болчих гээд байна. Болих минь...

Хөл хорио, нүүрс гэснээс карантинлахаас өмнө Монгол Улсын уул уурхай, аж үйлдвэрийн төв болсон Өмнөговь аймагт томилолтоор ажиллаж, тэндэхийн уул уурхайн компаниудын үйл ажиллагаа, иргэдийн аж байдалтай нүдээр танилцах завшаан олдсон юм.