Хүн яагаад хайртай хүндээ гар хүрээд, айлгаж, зовоогоод байдаг юм бол, хайртай хүн нь яагаад энэ бүгдийг тэвчээд, юунд найдаад байгаад байдаг юм бол оо?

Хос хоёр хүний олон дотроос бие биеэ сонгож, хайр сэтгэлтэй болж, гал голомтоо бадрааж, гэр бүлийн амьдрал зохиосон атлаа нэгнээ сэтгэлийн дарамт, айдас хүйдэст автуулж, шархлуулж, цөхрөөнө. Салчихъя гэхээр босгосон амьдрал, цаг хугацаа, үр хүүхдүүд хайран санагдана. Хүчирхийлэл даамжрах тусам "хайр", "айдас", өөрчлөгдчих байх гэдэг "итгэл найдвар" гурав зэрэгцэн оршино. Энэ бүхэн ямар учиртай юм бол хэмээн шалтгааныг нь нийгэм болоод сэтгэл зүйн талаас гүн гүнзгий эрэлхийлж, асуултын хариултыг олж, засан залруулах гэсэн чин хүсэл тэмүүллээс түүний түүх эхэлнэ.

1995-2005 он. Бэрхшээл бүрийг сөрөн урагшилсан он жилүүд

Улсын багшийн их сургуулийн сурган сэтгэл судлалын факультетыг дүүргэсэн шинэхэн сэтгэл зүйч С.Баасанбат хаалттай хаалганы цаана, далд хэлбэрээр явагддаг гэр бүлийн хүчирхийллийг ил болгох, нийгэмд ойлгуулах, төр засгийн түвшинд хүргэж, үүний эсрэг ажилладаг арга, механизмыг бий болгохын төлөө “зах хязгаар нь үл мэдэгдэх их далайд” хөл тавьжээ.

1995 оны үед хүчирхийллийн талаар философич Б.Батчулууны ганцхан өгүүлбэр тодорхойлолтоос өөрөөр нийгэмд ямар ч ойлголт байхгүй, "хүчирхийлэл" гэхээр хүмүүс цочирдон хүлээж авч, зарим нь бүр шоолдог тийм л үе байлаа. Ялангуяа "гэр бүлийн хүчирхийлэл" гэхээр хүмүүс "Эр эм хоёрын хооронд илжиг бүү жороол", айл гэрийн амьдралд хөндлөнгөөс оролцох гэсэн бүтэшгүй оролдлого хэмээн буруутгах үзэл, хандлагын эсэргүүцэлтэй алхам тутамдаа тулгарч байв.